Dearest gentle reader,
Midden in het nieuwe seizoen van Bridgerton kan ik haast niet anders. Mijn eigen versie daarvan is iets waarover ik nog even moet nadenken, want “Liefste tedere lezer” is niet passend bij mijn stijl. Maar wat wel passend is bij mijn stijl, is starten met typen en kijken waar ik uit kom. Ik ben een tijd geleden gestopt met bloggen, maar het leven ging natuurlijk verder. Life update tijd!
Life update #1 – Werk
Bij mijn werk als pedagogisch medewerker heb ik jaren met plezier gewerkt. Het was gaaf om bij zoveel kindjes de verandering en groei te zien. Van flesjes naar hapjes, van kruipen naar eerste stapjes, van frustratie huilen naar woordjes en zinnen. Ook ontwikkeling bij zoveel jonge ouders; tranen bij een eerste wen-moment naar vertrouwen in de zorgoverdracht en een beroep doen op pedagogische kennis (met soms uiteindelijk ook weer tranen bij een doorstroom naar de peutergroep).
Ik na mijn certificering docent kinderyoga merkte ik dat ik meer behoefte had aan mijn eigen ontwikkeling. Meer creativiteit, diversiteit in de dagen en nieuwe uitdagingen.
Ik ben cursussen gaan doen voor creatief- en proza schrijven en na mijn herontdekte liefde voor lezen en schrijven kwam alles heel mooi samen in mijn nieuwe baan als leesmediaconsulent bij BplusC. Ik werk nu bijna een jaar als consulent in de Leidse regio en heb het enorm leuk.
Mijn dagen zijn een mix van het samenstellen van een passende schoolbieb-collectie en werken aan het ontwikkelen en borgen van een positieve leescultuur op scholen. Ook draag ik bij aan expertise binnen het schoolteam over leesplezier met diverse werkvormen en collectiekennis. Want hoe zoek je nou een leuk boek met een kind wat niet graag leest, de Nederlandse taal niet goed beheerst of juist in groep 6 al AVI uit is. Elke dag weer een leuke puzzel om op te lossen. Bovendien moet ik zelf mijn collectiekennis ook bijhouden, dus zie je me weer eens met een boek? Dan ben ik ‘aan het werk’.
Life update #2 – ADHD olé olé
Dat neurospicy stickertje is natuurlijk absoluut niet nieuw, maar de manier waarop ik er mee om ga wel. Neurodivergent zijn in deze samenleving vraagt aanpassingen aan mij en mijn omgeving. Ik krijg vaak (bijna dagelijks) de opmerking; “Bij jou merk je het niet.”
Klinkt als een compliment, maar mijn eerste reactie is: Moet je nagaan hoeveel moeite me dat kost.
Ik heb eerder echt een enorme hekel gehad aan het gebruiken van medicatie. Ik had veel last van bijwerkingen; afgevlakte emoties, verdwenen honger, niet bestaand slaapritme en bij uitwerking van de medicatie een complete overprikkeling door de rebound. Niet ideaal. Dus waarom zou ik er niet mee stoppen?
Dat heb ik een periode gedaan en hier heb ik echt van genoten. Na een aantal dagen gestopt te zijn proefte ik het eten weer echt. Mijn creatieve brein stond aan. Bewust kiezen om de impulsen te volgen en hierdoor te ervaren dat die het leven toch zoveel interessanter maken. Ik heb geschommeld over de rand van een berg, aan kabels over ravijnen gezjoeft, boeken bedacht met mijn dochter, in bomen geklommen, talloze hobby’s gestart, een nieuw kapsel laten knippen en de inhoud van mijn kledingkast een make-over gegeven.
Ik was heel veel energe kwijt aan concentratie en behouden van overzicht. Te overprikkeld door de rommel in huis. “Dat ruim ik later wel op” had als resultaat dat ik me ging ergeren aan elk item wat niet op de juiste plek lag. Ik kreeg het gevoel dat er in ons huis geen enkele opgeruimde kamer was, waardoor ik op momenten alleen maar kon huilen onder de deken in bed. Op meer momenten dan ik wil toegeven, mijn sleutels in de voordeur laten zitten terwijl we allemaal binnen (of van huis!!) waren. Dat stapelde op naar een mentaal ongelukkige Ellen. Big no no.
Inmiddels ben ik na goed overleg met de juiste hulpverleners weer gestart met medicatie en zit ik in een flow die werkt.
Life update #3 – Gezin
Mijn kids zijn ouder en hebben elk eigen mijlpalen beleeft. Emma is inmiddels een groep 3 leerling die lezen stom vindt (Au… Ja dat doet me pijn) en Ryan is een eigenwijze peuterdraak die steeds beter zijn worden gebruikt in plaats van ‘staar en wijs’. Dirk, mijn OG Hubby, is gestart met een nieuwe baan en sport inmiddels 3x per week. Nieuwe energie en meer spieren, ik kan alleen maar trots zijn op mijn lief.
We hebben als gezin en familie enorme rollercoaster momenten gehad van intense momenten. Niet alles hiervan kan/wil ik online delen. Deze ervaringen zijn niet van mij alleen, en dus niet aan mij om op het web te slingeren.
Onbegrip, verdriet, rouw en gemis hebben elkaar rap opgevolgt. Nog steeds hebben we hier dagelijks in meer of mindere mate mee te maken. Opvolgend hieraan zijn er bij diverse familieleden worstelingen die me bezighouden.
De onbevangen vragen die Emma stelt over gezondheid, leven, liefde en dood kunnen me enorm raken. Omdat ik wel vind dat ze recht heeft op informatie die passend is bij haar levensfase probeer ik alles uit te leggen. Met een lach, met een traan, maar zonder omwonden doekjes. Zonder donker geen licht. Zonder verdriet geen geluk.
Life update 4 – Levensgenieter
Zonder vakantie geen ontdekkingen? Zonder vlucht geen jetlag? Oke, die vlieger gaat niet helemaal op. Maar in 2025 heb ik enorm veel mooie reizen gemaakt en genoten van verschillende seizoenen op verschillende plekken van de wereld. Sneeuw en zon in de Oostenrijkse bergen, zee en strand op de Antillen, beklimmen en op het dak staan van een prachtige Italiaanse kathedraal. Hierover wil ik binnenkort meer delen in individuele blogs. Die verhalen verdienen een eigen plekje, met hier een kleine sneak-peak.
Life update #5 – Online leven
Wat een onverwacht onderwerp op een website. Ik ben lang weggeweest van mijn eigen site en heb mezelf een jaar geleden permanent van Facebook en TikTok gehaald. Ook heb ik mijn Instagram account gedelete waarop ik foto’s en video’s had met de koppie’s van mijn kids.
In de periode zonder social media heb ik gemerkt dat ik mijn schermtijd niet heb verminderd. Een confronterende conclusie, maar social media zorgt niet voor mijn vierkante ogen. Dat doe ik zelf, met games, Youtube, Twitch en Pinterest. Die laatste zijn natuurlijk technisch gezien ook social media. Maar deze platforms deel ik niets van mezelf (shoutout naar mijn dode youtube-kanaal).
Wel merkte ik dat ik al snel geen behoefte had om foto’s te delen. Meer mindfull aandacht voor het echte leven, maar vooral ook geen zelf opgelegde druk om op dit moment, op deze locatie, de mooiste foto te maken om later te delen met anderen.
Foto’s maken van mooie momenten om te herinneren werd de nieuwe missie. Veel meer ongedwongen en echt. Niet de mooiste licht inval, foto’s met onderkin en geen filters.
Sinds gisteren heb ik de Instagram app weer op mijn telefoon en heb ik op mijn eerste account weer een update geplaatst van mijn meest recente vakantietripje. De druk van Insta-perfect voel ik niet meer, maar af en toe een foto, net als af en toe een blog, past mooi bij hoe ik mijn online leven wil inrichten.
Dus als afsluiting van deze life update een afspraak met mezelf;
Deel wat je wilt delen, echt en zonder filter maar wel bewust. Persoonlijk momenten om te herinneren. Misschien met hier en daar een mooie boodschap of toegevoegde waarde voor anderen. (met onderkin)
